Articoli

Πόρος, ο γόης των νησιών

 

Ενα από τα τρία νησιά αρσενικού γένους, με δικές του ομορφιές, πλούσια ιστορία και πολύ πράσινο, «πρωταγωνίστησε» σε παλιές ελληνικές ταινίες και κρατά ακόμα τη γοητεία του, χωρίς να πολυενδιαφέρεται να γίνει «της μόδας» - με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται.

Τα νησιά της Ελλάδας μοιάζουν με τους ανθρώπους. Το καθένα έχει τη δική του προσωπικότητα, κι ας μοιάζει στα βασικά χαρακτηριστικά του με κάποιο άλλο του ίδιου συμπλέγματος. Ο Πόρος, θα έλεγα, έχει «δυνατή προσωπικότητα», μα είναι χαμηλών τόνων, γι’ αυτό και οι «χάρες» του δεν έχουν προβληθεί ιδιαιτέρως. Μπορεί να υπήρξε αγαπημένο θέρετρο στα 60s, γεγονός που αποδεικνύουν και οι αμέτρητες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν εκεί, όμως μετέπειτα άλλα νησιά επικράτησαν στις προτιμήσεις των τουριστών, όπως η Μύκονος, η Πάρος κ.ά. Επί πολλά χρόνια άκουγα ότι «δεν αξίζει», ότι «είναι βαρετά» ή, τελοσπάντων, δεν έπεφτε ποτέ στο τραπέζι ως πρόταση διακοπών. Ούτε καν για μια γρήγορη απόδραση το Σαββατοκύριακο, όπου τα σκήπτρα κρατούν τώρα οι κοσμοπολίτισσες Υδρα και Σπέτσες. Ομως, κυρίες μου, παρακαλώ, κάντε στην άκρη γιατί έρχεται ο άντρας, ο πασάς, ο «καπετάνιος», το ένα από τα τρία (Σκορπιός και Αγιος Ευστράτιος τα άλλα) αρσενικά νησιά της Ελλάδας: ο Πόρος!

Αυτό το νησί έχει κάτι το ξεχωριστό. Kάτι ρετρό· θυμίζει παλιά Ελλάδα ή μάλλον τις διακοπές όπως τις κάναμε όταν ήμασταν παιδιά. «Επειδή άργησε να αναπτυχθεί τουριστικά ο Πόρος, κατά κάποιον τρόπο “σώθηκε”. Είναι αλήθεια ότι είναι παρεξηγημένο νησί - πολύς κόσμος θεωρούσε ότι ήταν ένα μέρος όπου δεν άξιζε να πάει. Οταν πριν από εννέα χρόνια ανακοίνωνα σε φίλους ότι θα άνοιγα γκαλερί στον Πόρο, μου έλεγαν: “Πολύ ωραίο μέρος η Πάρος”», λέει -και γελάμε- η Τατιάνα Πολλάλη-Σπινάρη, ιδιοκτήτρια της γκαλερί Citronne. «Δεν μπορούσαν να το φανταστούν. Δεν είναι φοβερό; Ακόμα και σήμερα μου το λένε.  Πάντως, το ενδιαφέρον είναι ότι όσοι τον ανακαλύπτουν, μετά ξανάρχονται και μάλιστα μερικοί από αυτούς αγοράζουν σπίτια».
 
Πάμε βόλτα;

Πλησιάζοντας στο νησί με το καράβι, από μακριά δεσπόζει στην κορυφή του λόφου το ιστορικό Ρολόι, που μοιάζει με καμπαναριό ξεκομμένο από την εκκλησία. Δεν δείχνει, όμως, τη σωστή ώρα. Πάει πίσω. Αυτή την εντύπωση μου δίνει ο Πόρος: ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και βασιλεύει εκεί μια γοητεία αλλοτινών εποχών. Σ’ αυτό έχει συμβάλει αναμφισβήτητα η αρχιτεκτονική του. Η χώρα, χτισμένη αμφιθεατρικά, συνδυάζει την αστική μεγαλοπρέπεια με τη νησιωτική ομορφιά. Περπατώντας κατά μήκος της παραλίας, αλλά και στο εσωτερικό του οικισμού, θα συναντήσετε επιβλητικά νεοκλασικά κτίρια και αρχοντόσπιτα -κληρονομιά των καπεταναίων και της τότε άρχουσας τάξης- που δένουν αρμονικά με τα ασβεστωμένα σπίτια, φορτωμένα με ροζ βουκαμβίλιες.

Αν από την πιάτσα των ταξί, στο κέντρο του λιμανιού, προχωρήσετε προς αριστερά, θα συναντήσετε στο δρόμο σας αρκετά διατηρητέα, όπως το Μωροπούλειο, την Εθνική Τράπεζα, το παλιό εργοστάσιο της Ηλεκτρικής, το Α’ Δημοτικό Σχολείο Πόρου, το οποίο λέγεται ότι σχεδιάστηκε από τον Ερνστ Τσίλερ. Σήμερα το κτίριο Συγγρού, όπως είναι ευρέως γνωστό, λειτουργεί ως πολιτιστικό κέντρο, ενώ σε δύο αίθουσές του φιλοξενείται προσωρινά το -υπό διαμόρφωση- Λαογραφικό Μουσείο.

Την περίοδο που επισκέφτηκα το νησί ο χώρος φιλοξενούσε τη «Γιορτή Λεμονιάς». Ο Πόρος έχει ζωτική σχέση με το λεμόνι, καθότι απέναντι, στο Γαλατά, υπάρχει το περίφημο Λεμονόδασος (με περισσότερες από 30.000 λεμονιές και πορτοκαλιές). Οι ντόπιοι φτιάχνουν πολλά προϊόντα βασισμένα στον καρπό αυτό. Αγόρασα 5 ευρώ ένα γλυκό του κουταλιού από ολόκληρα λεμονάκια. «Είναι το καλύτερο που κάνουμε», μου πρότεινε μια κυρία από το Σύλλογο Γυναικών «Ποριώτισσα», που βρισκόταν πίσω από τη διοργάνωση αλλά και από την ιδέα του λαογραφικού μουσείου. «Είμαστε μια ομάδα γυναικών που τρέχουμε σαν τις παλαβές», δήλωσε η αντιπρόεδρος Ελένη Καρλαγκίνη. Εκείνες συγκέντρωσαν με κόπο και μόχθο τα εκθέματα αυτά της λαϊκής παράδοσης, από κουβέρτες, νυφικά και αργαλειούς μέχρι καπελοθήκες, χειροκίνητα πλυντήρια ρούχων και φλιτζανάκια του καφέ «τοσοδούλια, στο μέγεθος μιας δακτυλήθρας!»

Δύο νησιά σε ένα

Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς για τον Πόρο «είναι ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο νησιά, τη Σφαιρία -εκεί όπου είναι χτισμένος ο οικισμός- και την πευκόφυτη Καλαυρεία, που τα χωρίζει ένα πολύ μικρό κανάλι αμέσως μετά το Ναύσταθμο», μας πληροφορεί ο ταξιτζής την ώρα που μας αφήνει στο ξενοδοχείο Ξενία. Ανεξαιρέτως αν αποφασίσετε να διανυκτερεύσετε ή όχι στο ξενοδοχείο, προτείνω να πιείτε εδώ έναν καφέ, γιατί έχει καταπληκτική θέα προς τη χώρα. Γυρίστε, όμως, πίσω στο λιμάνι με τα πόδια. Πρώτον, είναι πολύ ωραία βόλτα και, δεύτερον, σας δίνει μια καλή αίσθηση του νησιού. Στο δρόμο θα συναντήσετε τη Γαλήνη, ένα πανέμορφο πέτρινο αρχοντικό στο χρώμα της πορφύρας. Με τα παραθυρόφυλλά της κλειστά, δίνει την εντύπωση ότι κοιμάται σαν μια ωραία κοιμωμένη. Αναρωτιέμαι σε ποιον ανήκει. Ψάχνοντας στο Ιντερνετ, μαθαίνω ότι υπήρξε το σπίτι της Ιουλίας Δραγούμη, που ανεγέρθηκε το 1894, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Μεταξά. Εδώ κάποτε τα καλοκαίρια συγκεντρωνόταν η αφρόκρεμα της Ευρώπης· ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν ο Αμερικανός συγγραφέας Χένρι Μίλερ και ο Γιώργος Σεφέρης, ο οποίος υπήρξε  συγγενής της διηγηματογράφου. «Η Γαλήνη, το Βικτωριανό εκείνο σπίτι, κόκκινο Πομπηίας, μου έδωσε για πρώτη φορά, ύστερα από πολλά χρόνια, το αίσθημα του στερεού σπιτιού, όχι της προσωρινής κατασκήνωσης: αυτής της πραμάτειας που πήρα τη συνήθεια να νομίζω πως δεν κατασκευάζεται πια», σημείωνε ο ποιητής («Μια σκηνοθεσία για την Κίχλη», 27 Δεκεμβρίου 1949 / Υποσημείωση: η «Κίχλη» ήταν ένα μικρό βοηθητικό πλοίο του στόλου, το οποίο συνήθως άραζε μπροστά στο σπίτι).

Από το νησί έχουν περάσει και άλλες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών. Αν περιπλανηθείτε στα στενά, γραφικά σοκάκια της χώρας, θα συναντήσετε ένα λιτό νεοκλασικό όπου έζησαν το 1946-1947 οι Βρετανοί ζωγράφοι Τζον Λι Κράξτον και Λούσιαν Φρόιντ. «Δεν ξέρουμε αν ήταν ζευγάρι. Πάντως, ο Πόρος ήταν ανεκτικός σε ανθρώπους με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις. Ηταν σαν τη Μύκονο της εποχής. Αυτό που γνωρίζουμε στα σίγουρα είναι ότι ο Φρόιντ ζωγράφισε ένα μικρό περιστέρι που το χάρισε στη σπιτονοικοκυρά του», λέει η ιστορικός τέχνης Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη.
Κάτι που, επίσης, μου αρέσει στον Πόρο είναι οι πλατείες του. Ιδιαίτερα γραφική είναι η πλατεΐτσα πάνω στον οικισμό, δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και το παλιό υδραγωγείο. Εκεί υπάρχει και μία παραδοσιακή ταβέρνα, όπου στο κέντρο του κυριαρχεί ένας πλάτανος. Πώς γίνεται και σχεδόν σε κάθε πλατεία χωριού υπάρχει ένας γοητευτικός γέρικος πλάτανος που προσφέρει σκιά στους κατοίκους; Κάτω στην προβλήτα υπάρχουν δύο ακόμα πλατείες. Η μία είναι η Κορυζή, όπου βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο και η άλλη, η αγαπημένη μου, είναι η Καραμάνου, η οποία όμως έχει επικρατήσει να λέγεται πλατεία Δημαρχείου, γιατί εκεί στεγάζεται το δημαρχείο. Στο κέντρο της δεσπόζει μία μαρμάρινη κρήνη με ανάγλυφο γλυπτό ένα δελφίνι τυλιγμένο σε μια τρίαινα, ενώ γύρω γύρω ορθώνονται όμορφα κτίρια με μεταλλικά στέγαστρα. Μοιάζει σαν σκηνικό θεάτρου, με πρωταγωνιστές τα παιδιά που παίζουν. Εδώ βρίσκεται και το παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο του Δαγκλή, το οποίο φημίζεται για τα αμυγδαλωτά του - προσωπικά προτιμώ τα παγωτά του και τις «φωλιές», μπισκότα πασπαλισμένα με άχνη ζάχαρη και με γέμιση από καρύδι.

ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΣ

- Είναι κοντά στην Αθήνα και μπορείτε να πάτε με αυτοκίνητο. Απέχει από την πρωτεύουσα μόνο 2 ώρες οδικώς. Ετσι γλιτώνετε τα εισιτήρια του πλοίου και ούτε έχετε το άγχος με τα δρομολόγια (από το Γαλατά η «παντόφλα» σάς περνάει απέναντι κάθε μισή ώρα ώς τις 10.30 το βράδυ). Η διαδρομή δε είναι πανέμορφη. Στις παλιές διαφημιστικές πινακίδες έχουν σκαρφαλώσει ρομαντικά αγόρια για να εκφράσουν με μεγάλα γράμματα τον έρωτά τους: «Μαρία, σ’ αγαπώ»! Λιμεναρχείο Πόρου: τηλ. 22980-22.274.
- Είναι μικρός και καταπράσινος. Είναι γεμάτος με πεύκα και ελιές και γύρω γύρω, σαν δαντέλα, σχηματίζονται κολπίσκοι. Τα πεύκα φτάνουν χαμηλά ώς τις ακτές και γέρνουν προς το νερό, σαν να θέλουν και αυτά να κολυμπήσουν. Ο Πόρος μπορεί να μην  έχει τα νερά της Μυκόνου, αλλά έχει πολύ συμπαθητικές παραλίες. Μπορείτε να γυρίσετε όλο το νησί σε μία ώρα, χωρίς στάσεις. Αν στο κανάλι στρίψετε αριστερά με προορισμό το Νεώριο, θα συναντήσετε το Λιμανάκι της Αγάπης και την παραλία του Ρωσικού Ναυστάθμου, απ’ όπου πήρε και το όνομά του. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το Ασκέλι, το πιο τουριστικό θέρετρο του νησιού. Από εκεί ο δρόμος καταλήγει στο Μοναστήρι. Βόρεια είναι το λιμανάκι της Βαγιωνιάς, μία απόμερη παραλία που μπορεί να απολαύσει κανείς το μπάνιο του ήσυχα και το Ιερό του Ποσειδώνα.
- Εχει θερινό σινεμά και τη Χατζοπούλειο Δημοτική Βιβλιοθήκη, στο ισόγειο της οποίας στεγάζεται το μοναδικό Μουσείο «Κοχύλια και Θάλασσα». Οταν ένα μέρος διακοπών έχει κινηματογράφο, αυτό με κερδίζει.
- Η χώρα δεν είναι κακοτράχαλη και προσφέρεται για περαντζάδα και ποδήλατο.  Κατά μήκος της κεντρικής παραλιακής ζώνης είναι αραγμένα πολυτελή σκάφη και βαρκούλες.

Διαμονή

Sirene Blue Resort (www.sireneblueresort.gr, 22980-22.741/3): Ο Αστέρας του Πόρου. Μοναδική διακόσμηση, φανταστική παραλία και πανέμορφο μπαρ με θέα το απέραντο γαλάζιο. Πιείτε εδώ ένα απεριτίφ. Από 140 ευρώ το δίκλινο δωμάτιο.
Poros Image (www.porosimage.gr, 22980-22.216): Το 2000 ανακαινίστηκε το ιστορικό Ξενία που σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Αρης Κωνσταντινίδης. Βρίσκεται στην παραλία του Νεωρίου. Από 71 ευρώ.
Golden View (www.goldenview.gr, 22980-22.277): Αξιοπρεπές παραθαλάσσιο ξενοδοχείο στο Ασκέλι. Εχει πρωταγωνιστήσει σε ελληνικές ταινίες. Από 62 ευρώ.  
7Brothers (www.7brothers.gr, 22980-23.412): Στεγάζεται σε ένα ανακαινισμένο παραδοσιακό σπίτι στο λιμάνι. Από 45 ευρώ.

Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo:
www.booking.com

Για φαγητό

Για καλό φαγητό προτείνουμε την ταβέρνα του ξενοδοχείου Theano στην Πέρλια, στον παραλιακό δρόμο προς το Νεώριο (22980-22.567), τη χασαποταβέρνα του Δημήτρη ψηλά στον παραδοσιακό οικισμό (22980-23.709), τις ψαροταβέρνες Ποσειδών (22980-23.597) και Οαση (22980-22.955) στην κεντρική παραλιακή ζώνη και την Primasera (22980-23.080) στην Πούντα, όπου υπάρχει και το μεζεδοπωλείο Σπηλιάδα, που διαθέτει μεγάλη ποικιλία σπιτικών μεζέδων (22980-26.265).

Τι να δείτε:

Το Ρολόι: Δωρεά του εμπόρου και βουλευτή Ιωάννη Παπαδόπουλου, ανεγέρθηκε το 1927. Αξίζει να πάτε περισσότερο για να δείτε τη θέα εκεί από ψηλά.
Μονή Ζωοδόχου Πηγής Πόρου: Χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα. Χτισμένη σε μια καταπράσινη πλαγιά, δίπλα σε ρυάκι, έχει εκπληκτική θέα στη θάλασσα. Ακριβώς από κάτω υπάρχει ένας όμορφος κολπίσκος. Το καθολικό της μονής είναι τύπου βασιλικής με τρούλο. Προτού ανεβείτε στη μονή κάντε μια στάση στο παραδοσιακό καφενείο με τα μαρμάρινα τραπέζια για να πιείτε έναν ελληνικό καφέ και να φάτε λεμονόπιτα.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου: Στεγάζεται στην παλιά οικία του Αλέξανδρου Κορυζή, ο οποίος διετέλεσε, για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, το 1941 πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τα εκθέματα του μουσείου προέρχονται από την ευρύτερη περιοχή της Τροιζηνίας (Πόρος, Τροιζήνα και Μέθανα) και από την Ερμιόνη. Εντύπωση μας έκανε ένα μεγάλο ανάγλυφο με παράσταση σκύλου και ο μεγάλος αριθμός των βοοειδών ειδωλίων, που χρησίμευαν στην αρχαιότητα ως αναθήματα. Στον δεύτερο όροφο θα δείτε, επίσης, μία πολύ όμορφη χάλκινη κουτάλα (αρύταινα) του 4ου αιώνα που καταλήγει σε κεφαλή κύκνου. Τηλ. +30 22980-23.276. Εισιτήριο: €2 και €1. Ωράριo: 08.00-15.00, Δευτέρα: κλειστά.
Ιερό του Ποσειδώνα: Στο τέλος του 6ου με αρχές του 5ου αι. π.Χ. χρονολογείται πιθανότατα ο ναός του Ποσειδώνα. Το ιερό ανασκάφτηκε από τους Σουηδούς αρχαιολόγους Samuel Wide και Lennart Kjellberg το 1894 και αποτελεί την πρώτη σουηδική ανασκαφή στον ελλαδικό χώρο. Εδώ κατέφυγε και αυτοκτόνησε ο γνωστός ρήτορας Δημοσθένης το 322 π.Χ. Στον αρχαιολογικό χώρο, που είναι περιφραγμένος αλλά ανοιχτός, υπάρχουν σήμερα μόνο αρχιτεκτονικά κατάλοιπα των κτισμάτων «γιατί όλο το αρχιτεκτονικό υλικό απογυμνώθηκε από Υδραίους για να χτίσουν εκκλησίες», μας λέει η Μαρία Γιαννοπούλου, υπεύθυνη αρχαιολόγος.
Ρωσικός Ναύσταθμος: Διατηρητέο μνημείο του 1834, κοντά στο Μεγάλο Νεώριο. Τον όρμο του νησιού παραχώρησε ο Καποδίστριας στους Ρώσους προκειμένου να χτίσουν αποθήκες και φούρνους. Από εδώ ανεφοδιαζόταν ο ρωσικός στόλος που έπλεε στα νερά του Αιγαίου. Οι Ρώσοι διατήρησαν την ιδιοκτησία μέχρι το 1900.
Γκαλερί Citronne: Ως τις 15 Σεπτεμβρίου φιλοξενούνται τα έργα του  Κωνσταντίνου Ξενάκη, ενός από τους πρωτοπόρους Ελληνες καλλιτέχνες της δεκαετίες του ’60. Ανοιχτά καθημερινά 11-1 μ.μ. και 7-11 μ.μ. Τηλ.: 22980-22.401, www.citronne.com

 

 

ΣΕΛΑΝΑ ΒΡΟΝΤΗ

Πλώρη για Βόρειες Σποράδες

Πολλές οι όμορφες παραλίες γύρω από τον Πάνορμο της Σκοπέλου. (Φωτογραφία: ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΕΡΑΣΤΑ)

Μια απολαυστική εξερεύνηση με ιστιοπλοϊκό σε παραμυθένια νησάκια, λημέρια πειρατών και πέριξ του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου.

Τριήμερο μακροβούτι στο γαλαζοπράσινο! Ασύλληπτοι συνδυασμοί και παιχνιδίσματα χρωμάτων σε πευκόφυτα λιμανάκια με πεντακάθαρα νερά και εναλλαγές από το απαλό γαλάζιο έως το βαθύ μπλε στα ανοιχτά, καθώς το φως αλλάζει. Ακόμη και τα μάτια του skipper Νίκου Γύπαρη έχουν ένα δροσερό πράσινο χρώμα.

Αφετηρία το τουριστικοποιημένο λιμάνι της Σκιάθου, με τσάρτερ να πηγαινοφέρνουν τουρίστες τη μέρα και δυνατές μουσικές από τα μπαρ να διαχέονται τη νύχτα. Στο καλοκαιρινό σινεμά παίζεται ακόμα το «Mamma Mia!», το μιούζικαλ-διαφήμιση των Σποράδων. Μοναδική δική μας στάση στο σπίτι του Παπαδιαμάντη με τη λιτή αυστηρή αισθητική του 1860, πριν από την ακροβασία πάνω στην «πασαρέλα» του ιστιοφόρου που είναι έτοιμο για απόπλου.

Ανοίγουμε πανιά μ’ ένα ελαφρύ αεράκι και περιπλανιόμαστε στις Βόρειες Σποράδες με τελικό προορισμό τα ακατοίκητα νησάκια Κυρα-Παναγιά, Ψαθούρα και Σκάντζουρα, τον θαυμαστό κόσμο της Μonachus monachus και του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου. Χάρτες, μοιρογνωμόνια, μεταλλικοί διαβήτες πάνω στο ξύλο του σαλονιού φέρνουν κάτι από την εποχή της κλασικής ιστιοπλοΐας στο σήμερα των GPS, των πλαστικών decks και των ευέλικτων σκαριών. Κάθισα για λίγο στο τιμόνι και πραγματικά ξαφνιάστηκα από το πόσο υπάκουο μπορεί να είναι ένα ιστιοπλοϊκό 14 μέτρων, όπως το «Ικαρία», που προδίδει τη «φουρτουνιασμένη» καταγωγή του ονόματός του για να μας ταξιδέψει σε θάλασσες γαλήνιες και φιλικές. Iδιαίτερα οι νότιες υπήνεμες πλευρές των Σποράδων υπόσχονται ήπιες ιστιοπλοϊκές περιπλανήσεις και είναι ιδανικές για οικογένειες με μικρά παιδιά και παρέες συντηρητικών ναυτιλλομένων.

Παντού βράχοι και σπηλιές!

Τα διάσημα Λαλάρια της Σκιάθου, με τους κάθετους πέτρινους όγκους και τα άσπρα ολοστρόγγυλα βότσαλα, έχουν τους πιο απαλούς χρωματικούς τόνους όλης της περιπλάνησης, αλλά εγκυμονούν κινδύνους με μεγάλα βράχια στο βυθό. «Ψαράδες επεσήμαναν ότι αυτά τα μεγάλα βράχια αλλάζουν θέση με τις μεγάλες φουρτούνες», γράφει ο Νικόλαος Ηλίας στον άκρως κατατοπιστικό και καλοστημένο πλοηγό «Ελλάς. Θαλασσινός οδηγός».

Πιο άνετα είναι τα πράγματα στο ακατοίκητο νησάκι Τσουγκριά και στον Αρκο, με το ταβερνάκι πάνω στην άμμο να φέρνει κάτι από στέκι πειρατικό. Αλλωστε, οι Σποράδες και ιδιαίτερα η Αλόννησος υπήρξαν από τις κυριότερες βάσεις των πειρατών μέχρι και τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Ο βυθός γύρω τους είναι γεμάτος με ναυάγια και, όπως μας λέει ο Κώστας Μαυρίκης στο βιβλίο του «Ανω Μαγνήτων Νήσοι», «τα γνωστά είναι 100, τα δε άγνωστα αγνώστου αριθμού».

Ονειρο στη Σκόπελο

Φτάνοντας στη Σκόπελο, στην Πεπάρηθο της αρχαιότητας, έρχεται η στιγμή για μια τέλεια πρώτη βουτιά στο νησάκι της Δασιάς και στη σπηλιά του, στην οποία μπαίνεις ακόμη και με βάρκα. Ακολουθούν τα λιμανάκια του Πάνορμου και ο Στάφυλος. Νομίζεις πως κατοικούνται από νεράιδες...

Είναι και αυτός ο γαργαλιστικός ήχος της πλώρης που σκίζει τη θάλασσα. Ηρεμος, χαλαρωτικός αλλά και πολυσύνθετος. Ιδιαίτερα απολαυστικός τις ώρες που ταξιδεύεις με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Βάζοντας πλώρη για τη Χώρα της Σκοπέλου, διαβάζω το «Ονειρο στο κύμα» και είμαι πλέον πεπεισμένη πως δεν υπάρχει καλύτερο σημείο να διαβάσει κανείς τα «Ναυτικά διηγήματα» (ή όποια άλλα του Παπαδιαμάντη) από το deck του ιστιοφόρου, με το πανί ανοιχτό για σκιά και το φουσκωτό βαρκάκι για στήριγμα στην πλάτη.

Οι πιο ξεκούραστες σκιερές στάσεις είναι αυτή κάτω από τη μουριά στο λιμανάκι στον Αγνώντα με τις ταβέρνες στη σειρά κι εκείνη στο καφενείο «Πλάτανος» κάτω από το ομώνυμο πελώριο αιωνόβιο δέντρο, κεντρικά στο λιμάνι της Σκοπέλου. Ομορφη η Χώρα της, με γραφικές γειτονιές για περιπλάνηση, κουνιστούς καναπέδες στα café και άλλες νότες περασμένων δεκαετιών, με αίσθηση του μέτρου στην τουριστική της ανάπτυξη.

Κυνήγι με τους γλάρους

Costa costa στα παράλια της Αλοννήσου, κάθε κολπίσκος επιδεικνύει τη δική του φυσιογνωμία, από το Βότση στις Σπαρτίνες και από τη Χρυσή Μηλιά μέχρι τον Τζώρτζη Γιαλό, όπου συναντάμε πάλι τους κεφάτους Περουβιανούς: το προηγούμενο βράδυ είχαμε δέσει «πάνω» τους ελλείψει θέσεων στο Πατητήρι και περάσαμε μέσα από το κλασικό ιστιοφόρο «Ανατολή» για να βγούμε στην προκυμαία. Η κοινωνική ζωή εν πλω έχει σίγουρα το δικό της ενδιαφέρον.

Ανάμεσα στην Περιστέρα και το Κοκκινόκαστρο μας ακολουθούν γλάροι και γύρω στα πέντε δελφινάκια, σαν να έχουν έρθει να μας θυμίσουν πως βρισκόμαστε ήδη στη β΄ ζώνη του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου. Η περιοχή είναι πέρασμα των δελφινιών, όπως μας πληροφορεί αργότερα ο Σπύρος Ιωσηφίδης, ιχθυολόγος του Φορέα Διαχείρισης. Αρχαιολογικές έρευνες και ευρήματα στα μέρη αυτά αποδεικνύουν ότι το νησί κατοικείται από το 100000 π.Χ.! Εκείνα τα άλλα μεγάλα ψάρια που πηδούσαν έξω απ’ το νερό ήταν κατά πάσα πιθανότητα μαγιάτικα, αλλά δυστυχώς δεν είχαμε μια συρτή δεμένη στην πρύμνη να βγάλουμε τον επιούσιο ταξιδεύοντας.

Ενδιαφέρον για στάση λιμανάκι με μια διάχυτη γλυκύτητα είναι και αυτό της Στενής Βάλας και ακόμη πιο όμορφος ο διπλανός κολπίσκος για δέσιμο αρόδου, αλλά απαιτεί προσεκτικούς και έμπειρους καπετάνιους. Ζήλεψα τρελά εκείνο το πέτρινο σπίτι του Αγγλου που «κρέμεται» μαζί με τα πεύκα πάνω απ’ τη θάλασσα, όπως και τόσα άλλα όμορφα σπίτια στα λημέρια της Αλοννήσου.

Αγκυρα στον Πλανήτη

Πλέοντας πλέον στην α΄ ζώνη του θαλάσσιου πάρκου για Κυρα-Παναγιά, κυριαρχεί απόλυτη ησυχία. Ρίχνουμε άγκυρα στον κόλπο του Αγίου Πέτρου ανάμεσα σε Σέρβους και Γάλλους «γείτονες». Γενικά, την εμπειρία των Σποράδων διά θαλάσσης μοιάζει να χαίρονται πολύ περισσότερο οι ξένοι από ό,τι εμείς οι Ελληνες.

Τέλειο σημείο για δέσιμο αρόδου και διανυκτέρευση είναι αναμφίβολα ο Πλανήτης, ο κόλπος όπου η θάλασσα είναι πάντα θολή και όχι η καλύτερη για βουτιά, τα βράδια όμως μαγικά, με τ’ αστέρια να καθρεφτίζονται πεντακάθαρα στα πάντα ήρεμα νερά. Ο Πλανήτης και ο Αγιος Πέτρος είναι τα μοναδικά λιμανάκια στην α΄ ζώνη του πάρκου όπου επιτρέπεται η αγκυροβολία το βράδυ.

Ενα τριήμερο ή πενθήμερο είναι το μίνιμουμ για να φτάσεις μέχρι εδώ και να πάρεις γεύση διακοπών, αλλά είναι σίγουρα προτιμότερη μία εβδομάδα με 10 μέρες για να απολαύσεις πραγματικά την εμπειρία της ιστιοπλοΐας, να γίνεις ένα με τη θάλασσα, να ανακαλύψεις λιμάνια ακατοίκητα όπως η Ψαθούρα (επιτρέπεται η αγκυροβολία μόνο την ημέρα). Θυμήσου, βέβαια, να τηρείς απαρέγκλιτα τους κανόνες του πάρκου και να μην πλησιάσεις κοντύτερα από τα 3 ναυτικά μίλια το Πιπέρι, τη ζώνη υψηλής προστασίας.

Η διακριτική πλεύση, ειδικά με πανιά, είναι ιδανική για να γνωρίσεις τη βορειοαιγαιοπελαγίτικη θάλασσα, που σπάνια και ιδιόρρυθμα πλάσματα έχουν διαλέξει για κατοικία τους. Αιγαιόγλαροι και περίπου 200 ζευγάρια μαυροπετρίτη (σπάνιο είδος μικρού γερακιού) έχουν τις φωλιές τους πάνω στο Πιπέρι, η χελώνα Caretta caretta κολυμπάει τριγύρω και η μεσογειακή φώκια έχει αποτραβηχτεί στις απομονωμένες αυτές βραχοσπηλιές για να γεννήσει το ένα κάθε φορά μωρό της.  

*Ευχαριστούμε την εταιρεία Pure Sailing για το ταξίδι.

Πώς πάμε

Οδικώς έως τον Αγιο Κωνσταντίνο θα χρειαστείτε 2 ώρες. Από εκεί για Σκιάθο πηγαίνει καθημερινά πλοίο της Hellenic Seaways(www.hellenicseaways.gr) σε τρεις ώρες και δελφίνι της Aegean Flying Dolphins (www.aegeanflyingdolphins.gr). Αεροπορικώς, η σύνδεση της Σκιάθου με το «Ελευθέριος Βενιζέλος» είναι καθημερινή από Μάρτιο έως Οκτώβριο με την Aegean(www.aegeanair.com). Η Σκιάθος συνδέεται επίσης με το λιμάνι του Βόλου, το λιμάνι και το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης.

Πού νοικιάζουμε σκάφος

Pure Sailing (Τ/210-41.31.525, 6932-415.114, www.puresailing.gr).
Μια νέα, δυναμική εταιρεία με καλή γνώση των Σποράδων και σύγχρονα σκάφη της γαλλικής Beneteau, έτοιμα να σας ταξιδέψουν με άνεση και ασφάλεια. Οι τιμές κυμαίνονται, ανάλογα με το σκάφος και την εποχή, από 1.200 έως 5.900 ευρώ τη βδομάδα. Η πιο οικονομική επιλογή έρχεται στα 30 ευρώ την ημέρα το άτομο.
Athenian Yachts (T/210-98.11.820, www.athenian-yachts.gr). Για αναλυτικές πληροφορίες επικοινωνήστε με τον Δημήτρη Καραγιάννη στη βάση της Σκιάθου (Τ/6944-393.769).
Kiriacoulis Mediterranean (T/210-98.86.187, www.kiriacoulis.com).
Sail in Greek Waters (T/210-96.59.880, www.sailingreekwaters.gr).

Φαγητό

Αμφιλύκη (Τ/24270-22.839). Ψαροταβέρνα πάνω από την παραλία της Μεγάλης Αμμου με ολόφρεσκα θαλασσινά και μερακλίδικους μεζέδες.
Αρκος. Καντίνα πάνω στην αμμουδιά του ακατοίκητου μικρού νησιού Αρκος, δίπλα στη Σκιάθο. Πιάτα ημέρας, όπως το πεντανόστιμο μυδοπίλαφο, μεζέδες, φρέσκα πάντα θαλασσινά και σαλάτες. Ανοιχτά από το πρωί έως το σούρουπο.
Αγνάντι (Τ/24240-33.606, 33.706, www.agnanti.com.gr). Δημιουργική,  επιτυχημένη προσέγγιση σε παραδοσιακά πιάτα και σε μια ταβέρνα με πολύ όμορφη θέα, στη Γλώσσα της Σκοπέλου.
Anna’s Restaurant (T/24240-24.734). Αυλή σε γραφική γειτονιά της Σκοπέλου με πολίτικες και άλλες επιρροές στην κουζίνα της. Σαλάτα υγείας με φύκια, μακαρονάδα με όστρακα, πέστροφα καπνιστή από την ίδια την Αννα και παέλια με φάβα είναι κάποια από τα προτεινόμενα πιάτα.
Ανατολή (Τ/24240-22.851, www.anatolixintaris.gr). Ανεβαίνοντας αρκετά σκαλιά μέχρι το Κάστρο της Σκοπέλου, συναντάς ωραία ατμόσφαιρα, ένα ταβερνάκι σε βαθμίδες, τον Γιώργο Ξηντάρη και την κομπανία του για ρεμπέτικες βραδιές.
Στενή Βάλα (Τ/24240-65.590). Η φημισμένη ταβέρνα της Τασίας στο λιμανάκι της Στενής Βάλας Αλοννήσου, για μαγειρευτά, αστακομακαρονάδες και φρέσκα ψάρια.
Ικίον (Τ/24240-65.198). Πάλι στη Στενή Βάλα, γνωστό για τα σπιτικά γλυκά του, όπως καρυδόπιτα με παγωτό, γαλακτομπούρεκο τυλιχτό, σουλτάνα όπως λένε εδώ την πορτοκαλόπιτα, μπακλαβά με πορτοκάλι κ.ά. Σερβίρει επίσης πλούσιο πρωινό, αλοννησιώτικες πίτες και ελαφριά γεύματα.
Κάστρο (Τ/24240-65.133). Παραδοσιακή ψησταριά στο Παλιό Χωριό της Αλοννήσου, πολύ καλή επιλογή για ψητά, όπως κοντοσούβλι, μπριζόλα σούβλας κ.λπ. Σερβίρει επίσης νόστιμα μαγειρευτά, θαλασσινά και δροσερές σαλάτες.
Χαγιάτι (Τ/24240-66.244). Το πιο όμοφο ίσως μπαλκόνι στη Χώρα της Αλοννήσου, ιδανικό για πρωινό με αλοννησιώτικη τυρόπιτα, ρυζόγαλο, καζάν ντιπί και άλλα γλυκά, αλλά και για ένα ποτήρι κρασί με τη δύση του ήλιου στο wine-bar της κάτω αυλής του.

Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo:
www.booking.com


Χρήσιμα

Στο Λιμεναρχείο Σκιάθου (Τ/24270-22.017) ανήκουν η Σκιάθος, η Σκόπελος, η Αλόννησος και το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο. Λειτουργούν επίσης το Α΄ Λιμενικό Τμήμα Σκοπέλου (Τ/24240-22.180) και ο Λιμενικός Σταθμός Αλοννήσου (Τ/24240-65.595).
Κάθε λιμάνι έχει το δικό του Λιμενικό Ταμείο: Σκιάθου (Τ/24270-23.702), Σκοπέλου (Τ/24240-22.864), Αλοννήσου (24243-50.217).
Τα σκάφη μπορούν να δένουν αρόδου έπειτα από συνεννόηση με τη λιμενική αρχή. Ειδικά στη Σκιάθο απαγορεύεται αυστηρά η αγκυροβολία στην ακτίνα προέκτασης του αεροδρομίου.

Ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Bορείων Σποράδων (Τ/24240-66.378, www.alonissos-park.gr) έχει την έδρα του στο Πατητήρι της Αλοννήσου και το κέντρο ενημέρωσης είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 8 το πρωί μέχρι τις 9 μ.μ.
Το Θαλάσσιο Πάρκο λειτουργεί από το 2007, είναι το πρώτο στην Ελλάδα και το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.
 

 

 

 

 

 

 

ΣΙΚΙΝΟΣ Τόπος αυτόφωτος

εριτριγυρισμένη από τη Σαντορίνη, την Ιο και τη Φολέγανδρο, σε κερδίζει γρήγορα. Είναι θερμή, απροσδιόριστη, βυζαντινή. Και αφού την αγαπήσεις πολύ, σε κάνει να θέλεις να την επισκεφτείς ξανά και ξανά.

κείμενο: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΛΑΒΑΝΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΡΕΝΟΓΙΑNNHΣ

Στην αυγή του 18ου αιώνα, ο Γάλλος βοτανολόγος J. P. Tournefort έγραφε ότι η Σίκινος έχει ακόμα «αρκετό κρασί ώστε να δικαιολογείται το παλαιό της όνομα (Οινόη)», ενώ εκατό χρόνια αργότερα ο αρχαιολόγος L. Ross κατέγραφε τα χαρακτηριστικά της: «Ορεινή, ξηρά, λεπτόγεως και άνυδρος, πλην τα προϊόντα αυτής, αν και ολίγα, είναι φυσικώς καλά». Πόσα έχουν αλλάξει από τότε; Αρκετά. Οχι όμως πολλά. Σήμερα το νησί διαθέτει ATM για αναλήψεις μετρητών και παρέχει στους επισκέπτες δωρεάν ασύρματο Ιντερνετ - με το που φτάσει δηλαδή κανείς στο λιμάνι της Αλοπρόνοιας και ανηφορίσει λίγο προς τη Χώρα, μπορεί να μπει από το κινητό στα e-mail του (αν και δεν υπάρχει λόγος). Προ διετίας προστέθηκε στις παραπάνω από εξήντα εκκλησίες ένα... μεταμοντέρνο εκκλησάκι με ντιζάιν αισθητική, που ξεχωρίζει: η Παναγία Παντοχαρά είναι ένα αφιέρωμα του Οδυσσέα Ελύτη στο νησί και χτίστηκε κατά παραγγελία του μετά το θάνατό του. Κατά τα άλλα, Επισκοπή, Χρυσοπηγή και Παντάνασσα παραμένουν ως είχαν.

 

«Η Επισκοπή είναι το πιο αλλόκοτο μνημείο της Σικίνου. Είχε θεωρηθεί ναός του Πυθίου Απόλλωνα, αλλά τελικά αναγνωρίστηκε ως ρωμαϊκό μαυσωλείο του 3ου αιώνα μ.Χ., που αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό με τρούλο». Κάνει ζέστη, ο ήλιος με χτυπάει στο κεφάλι κι όπου κι αν σταθώ, μου φωνάζουν «να φύγω από μπροστά». Η εκκλησία βομβαρδίζεται από φωτογραφικά κλικ, με τους ερασιτέχνες πλην επίμονους φωτογράφους της ομάδας να είναι ακροβολισμένοι παντού. Διαφωνώ! Η Επισκοπή απαιτεί να την αφουγκραστείς με ησυχία. Στα ρούχα της είναι ραμμένη ολόκληρη η ιστορία της Σικίνου, χρειάζεται χρόνος και σιωπή για να σου χαρίσει τα δώρα της. Η Χρυσοπηγή, πάλι, «σηκώνει» λίγη φασαρία: γυναικείο μοναστήρι του 1690, που χτίστηκε «στην άκρη του γκρεμού», κουβαλάει πάθη, μυστικά περάσματα, «πολεμίστρες και ζεματίστρες», καθώς υπήρξε το «ύστατο αλλά μάταιο οχυρό των κατοίκων από πειρατικές επιδρομές, βιασμούς και λεηλασίες». Με λεπτομέρειες μας εξιστορεί το παρελθόν των σικινιώτικων ναών, ξεναγώντας μας και στην Παντάνασσα, στην κεντρική πλατεία του Κάστρου, ο παπα-Σπύρος, πληθωρικός κληρικός που όλο μιλάει για κορίτσια, με φλερτάρει (γιατί «την είδα εγώ τη γαλανομάτα») - όταν χαιρετιόμαστε, μου δίνει και δυο φιλιά!

 

Δεν έχει όμως μόνο εκκλησίες το νησί. Εχει στενά δρομάκια και πράσινες πλαγιές, άσπρα σπίτια, λεπτοκαμωμένα μονοπάτια και ένα κτίσμα-κόσμημα του 1901, ένα παλιό σχολείο δωρεά του Ανδρέα Συγγρού, που θα επαναλειτουργήσει ως χώρος πολιτισμού. Γύρω στους 15 μαθητές (σε σύνολο 260 κατοίκων) στελεχώνουν δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, ενώ το μεσημέρι πετυχαίνουμε και τον νεαρό αγροτικό γιατρό, την ώρα που πίνει τσίπουρο με την παρέα του σε ουζερί της Χώρας.

 

Οργανωμένη κτηνοτροφική δραστηριότητα δεν υπάρχει - υπάρχει όμως μελισσοκομία και σικινιώτικο κρασί, λευκό, ροζέ και λιαστό, από το οινοποιείο του Μάναλη, που (δυστυχώς για εμάς) «αυτές τις μέρες παντρεύει την κόρη του» και δεν είναι παρών να μας ανοίξει να το δούμε.

 

Είναι βέβαιο, η Σίκινος είναι νησί ιδιαίτερο, που αποζητά ποιοτικό τουρισμό και ανάπτυξη ήπιας μορφής, «συντηρεί τα μονοπάτια της, κατασκευάζει δεξαμενή συλλογής ομβρίων για την άρδευση των καλλιεργειών και διοργανώνει παν-κυκλαδικό αρχαιολογικό συνέδριο για την αποκατάσταση των μνημείων της, όταν το μοναδικό μέσο προβολής άλλων τόπων είναι η συμμετοχή σε τουριστικές εκθέσεις του ήλιου και της θάλασσας» (από εισήγηση της ΜΚΟ Media dell’ Arte). Πάνω απ’ όλα, όμως, η Σίκινος είναι ένας «τόπος αυτόφωτος», όπως διαπιστώνει ο Γιάννης, παλαίμαχος στο ταξιδιωτικό ρεπορτάζ. «Δεν λαμβάνει ενέργεια» από τις γείτονες Κυκλάδες, περισσότερο «την εκπέμπει». Αλήθεια είναι αυτό. Μικρή, περιτριγυρισμένη από «μεγάλα ονόματα» του αρχιπελάγους -Σαντορίνη, Ιος, Φολέγανδρος-, στην αρχή μοιάζει κάπως αδιάφορη, αλλά έπειτα από λίγες ώρες περιήγησης σε κερδίζει. Είναι θερμή, απροσδιόριστη, βυζαντινή. Εχει αφομοιώσει τόσο αρμονικά τις διάφορες πτυχές του παρελθόντος της, το έλλογο και το μεταφυσικό στοιχείο της, που σε κάνει να θέλεις να την ξαναεπισκεφτείς μόνη. Μακριά από επαγγελματικές υποχρεώσεις. Με αρκετό χρόνο για να την ψάξεις με την ησυχία σου. Λες;

 

 ΜΕΤΑΒΑΣΗ

 

Δρομολόγια από Πειραιά προς Σίκινο υπάρχουν τρία την εβδομάδα, με το «Βιτσέντζος Κορνάρος» (lane.gr), το «Αγιος Γεώργιος» (www.ventourissealines.gr) και το «Αδαμάντιος Κοραής» (www.zanteferries.gr). Με όλα τα πλοία το ταξίδι διαρκεί 8-10 ώρες και το εισιτήριο κοστίζει 34-35 ευρώ κατ’ άτομο. Εναλλακτική λύση είναι να πάει κανείς στην Ιο κι από εκεί να πάρει για Σίκινο το «Aqua Spirit» (μισή ώρα/5 ευρώ). Πληροφορίες στο ταξιδιωτικό πρακτορείο του Γιάννη Κουντούρη (Τ/22860-51.232, 6936-621.946), στο Λιμεναρχείο Σικίνου (Τ/22860-51.121) και στο www.openseas.gr

 

 ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ

 

Λεωφορείο εκτελεί ανά τακτά διαστήματα το δρομολόγιο Αλοπρόνοια-Χώρα-Επισκοπή. H μετάβαση στις απομακρυσμένες παραλίες γίνεται με καΐκι. Ταξί δεν κυκλοφορεί, μπορείτε όμως να νοικιάσετε μηχανάκι (όχι αυτοκίνητο).

 

ΔΙΑΜΟΝΗ

 

Το νησί διαθέτει περίπου 20 καταλύματα στο λιμάνι της Αλοπρόνοιας, στη Χώρα και στον Γαλανό, όπως τα «Hotel Porto Sikinos» (Τ/22860-51.220, www.portosikinos.gr), «Καμάρες» (Τ/22860-51.281, www.manalis-camares.gr), «Μαϊστράλι» (Τ/22860-51.181, www.maistrali-sikinos.gr), «Stegadi Luxury Appartments» (Τ/6948-409.566), «Αρσενικού Ελπινίκη» (Τ/22860-51.242, Τ/6986-544.921).

 

 ΦΑΓΗΤΟ-ΚΡΑΣΙ

 

Μέλι, τυρί, κάππαρη, αμπελοφάσουλα, φαβοκεφτέδες, κακαβιά, λιαστό ψάρι, πουράζενες (ντολμαδάκια), γεμιστό κατσίκι, κουνέλι -ή ο πιο δυσεύρετος λαγός- στη γάστρα γεμιστό με πατάτες, παστέλι, λουκουμάδες και σικινιώτικο κρασί με μεζεδάκι στο οινοποιείο του Μάναλη (T/6932-272.854). Τα εστιατόρια και καφέ συγκεντρώνονται κατά κύριο λόγο στη Χώρα: καφές ελληνικός στο παραδοσιακό καφενείο «Σύκο-Ελα» (T/6983-031.796), μπίρα στο «Ανέμελο» (T/22860-51.216), κρεατικά και ψάρι στο «Στέκι του Γαρμπή» (T/22860-51.215), σπιτικό φαγητό στην «Κληματαριά» (T/22860-51.065) και για κάτι πιο σύγχρονο στο café-restaurant «Ηλιαχτίδα» (Τ/22860-51.095). Αν θέλετε φρέσκο ψάρι και θαλασσινά, πηγαίνετε στην «Αλμύρα» (T/6972.926921) στην παραλία του Αγ. Γεωργίου.

 

ΠΑΡΑΛΙΕΣ

 

Βουτήξτε στην παραλία της Αλοπρόνοιας και με καραβάκι ή μέσω καλού χωματόδρομου στον Αγ. Παντελεήμονα, τα Σαντοριναίικα, τον Αγ. Γεώργιο και το Διαλισκάρι. Η παραλία του Μάλτα έχει καθαρά νερά, ενώ υπάρχει και η παραλία του Αϊ-Γιάννη (μιάμιση ώρα περπάτημα).

 

 ΠΕΖΟΠΟΡΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Εχουν χαραχτεί πολλά μονοπάτια που παραδοσιακά εξυπηρετούσαν τους κατοίκους του νησιού, με χαρακτηριστικές τις διαδρομές Κάστρο-Αλοπρόνοια (3,5 χλμ., 35’), Κάστρο-Επισκοπή-Αγ. Παντελεήμονας-Αλοπρόνοια (13 χλμ., 4 ώρες), Κάστρο-Μάλτα (6,5 χλμ., 2 ώρες). Περισσότερες λεπτομέρειες θα βρείτε στον Πεζοπορικό Χάρτη Σικίνου (εκδ. Terrain).

 

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Φέτος οι καθιερωμένες «Γιορτές Φωτογραφίας» (www.photosikinos.com) θα γίνουν στο μοναστήρι της Χρυσοπηγής, την περίοδο Ιουλίου-Αυγούστου, με ένα αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη. Στις 27 Ιουλίου, η πλατεία του Κάστρου θα φιλοξενήσει ποιητική βραδιά με έργα του Ελύτη, ενώ μέσα στον Αύγουστο προγραμματίζεται γλέντι στο λιμάνι της Αλοπρόνοιας, με ντόπιους μουσικούς και οργανοπαίκτες.

 

 ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

 

Δεκαπενταύγουστος (15/8), του Σταυρού (14/09), Εισόδια της Θεοτόκου (21/11), Ζωοδόχου Πηγής - γιορτάζει το μοναστήρι της Χρυσοπηγής (2/5), Αγίων Αναργύρων (1/7), Κυριακή της Ορθοδοξίας - γιορτάζει η εκκλησία της Παντάνασσας, Αγίου Παντελεήμονα (27/7), Μεταμόρφωση του Σωτήρος (6/8), Γέννηση της Θεοτόκου (8/9).

 

 ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

 

 

 

APPUNTI DI VIAGGIO : CRETA

APPUNTI DI VIAGGIO : CRETA

Paesaggio unico, mare stupendo, colori intensi, villaggi ricchi di storia, siti archeologici, il tutto incorniciato da una genuina ospitalità, ecco cosa vi attende a Creta. Più che ospiti in terra straniera vi sentirete a casa in terra amica. Perciò una volta atterrati, spostate in avanti di un’ora le lancette dell’orologio e preparatevi a vivere una vacanza che non dimenticherete.

Creta, l’isola intrisa di leggenda e mito, geograficamente linea di confine che separa l’Egeo dal Mar Libico, l’Europa dall’Africa, è la più grande delle isole della Grecia.

Con i suoi altipiani coltivati, l’acqua dal colore azzurro verde, i suoi abitanti capaci di un’ospitalità sincera e commovente, è la meta perfetta per quanti vanno alla ricerca di un piccolo paradiso, un angolo incontaminato, lontano dal caos e dalla vita frenetica.

Cenni storici

Culla della florida civiltà minoica dal 2800 A.C. al 1450 A.C. circa, Creta vide il susseguirsi prima della dominazione dorica, in seguito di quella achea fino a che la sua posizione strategica nel Mediterraneo ne fece l'obiettivo privilegiato dell’espansionismo arabo che culminò nell’occupazione dall’824 al 916 A.C. Fu poi la volta dei veneziani e nel 1645 ebbe inizio la dominazione turco-ottomana. La dominazione turca fu molto lunga, quasi trecento anni, fino al maggio 1913, anno del Trattato di Londra, quando la Turchia rinunciò definitivamente ai suoi diritti su Creta che finalmente tornò a far parte del territorio greco.

Nel 1940 gli inglesi la presidiarono, vista la sua posizione geografica strategica, e proprio sull’isola di Creta andò in scena la prima grande operazione di aviosbarco nella storia della Seconda Guerra Mondiale quando i tedeschi cacciarono gli inglesi infliggendogli durissime perdite umane nel maggio del 1941. A pochi chilometri da Hania, nella baia di Sauda è possibile visitare il cimitero militare britannico, omaggio alla memoria degli oltre 1400 soldati caduti nel corso della Seconda Guerra Mondiale.

Civiltà Minoica

Creta

fu la culla della florida civiltà minoica (dal 2800 A.C. al 1450 A.C) che caratterizzò, con Micene, la primissima storia greca. Questa cultura può considerarsi la prima evoluta d'Europa. Purtroppo conosciamo poco della civiltà minoica, restano solo alcune rovine, miti da interpretare e molti sono i misteri irrisolti. Il termine minoico, deriva dal leggendario re Minosse e fu coniato dall'archeologo britannico Arthur Evans. Nella mitologia greca Minosse venne associato al labirinto, che Evans identificò con il sito di Knossos (Cnosso) a Creta.

Creta fu abitata fin dal Neolitico da popolazioni d'origine non indoeuropea. L'isola godette di una posizione centrale nei traffici marittimi commerciali del Mediterraneo orientale. Le navi minoiche, costruite in legno di cipresso, solcavano quasi incontrastate i mari del mondo antico, probabilmente avevano numerosi scambi con un'altra civiltà avvolta nel mistero, la civiltà nuragica in Sardegna. Grazie alla protezione naturale del mare, l'isola di Creta sviluppò una civiltà superiore sotto molti punti di vista rispetto alle altre civiltà contemporanee dell'epoca. Ci furono scambi commerciali molto intensi con l'Egitto, da cui seguì un arricchimento artistico e culturale di grande valore. Oltre ai traffici commerciali l'economia dell'isola si basava sull'agricoltura, sulla lavorazione dei metalli e sulla produzione di manufatti in ceramica. I manufatti erano esportati principalmente in Egitto. I cretesi introdussero per primi in Europa la coltivazione della vite, dell'olivo e del fico.

La società della Grecia continentale era bellicosa, con un'aristocrazia guerriera e gerarchizzata nettamente diversa dall'aristocrazia minoica cretese, pacifica e dove le donne svolgevano un ruolo preminente. Gli elementi che fanno pensare a una società minoica matriarcale sono molti, a partire dalla venerazione della grande Dea o Dea madre, posta al centro delle rappresentazioni religiose, simbolo della non belligeranza della società ed espressione del un gusto femminile. Probabilmente gli uomini avevano un ruolo subordinato ma non è certo che lo Stato fosse retto da una regina sacerdotessa. La struttura sociale era divisa tra caste differenti: in alto si trovavano i nobili e i ricchi, poi artigiani e commercianti e infine contadini e pescatori.

La vita nella Creta minoica, baciata da un clima meraviglioso e dotata di terre prospere, scorreva tranquilla in un ambiente raffinato e ricco (i traffici con l'Oriente avevano reso i cretesi molto ricchi). Per comprendere quanto questa civiltà fosse evoluta pensate che le eccedenze alimentari e produttive venivano stoccate in depositi pubblici dentro al Palazzo reale, andando a formare una specie di proprietà collettiva. Come abbiamo accennato si trattava di una società pacifica, non solo, se si escludono i periodi finali, segnati dall'invadenza militare degli Achei, non ci sono ritrovamenti che facciano pensare ad attività belliche di alcun tipo, neppure a scopo difensivo.

I palazzi minoici sono i tipi di costruzione più noti scavati sull'isola di Creta: si trattava di edifici monumentali adibiti a scopi amministrativi. Erano spesso a più piani, con scalinate interne ed esterne, pozzi, colonne massicce, magazzini e cortili. Tra le costruzioni più importanti ci sono i famosi palazzidi Cnosso, Hanghia, Festo e Triada.

La diffusione della navigazione d'altura presso i nuovi invasori della Grecia, gli Achei (che avrebbero dato vita alla Civiltà di Micene) fu il principale fattore di decadenza della civiltà minoica. Le ricchezze di Creta attirarono invasioni che puntualmente arrivarono. L'isola venne conquistata nel 1400 a.C dagli achei e nel 1100 a.C dai dori. Terremoti e calamità naturali causarono la definitiva scomparsa di questa grandiosa civiltà. Anche se a livello culturale, i conquistatori divennero conquistati dalla civiltà dei vinti che quindi sopravvisse nella storia greca, entrandone a far parte insieme al mito...

Leggenda della nascita di Creta

La Grecia, da sempre sospesa tra terra e cielo, abitata da uomini e dei, ha saputo conservare nel corso dei secoli un fascino immortale, una eterna bellezza. C’è un’isola in particolare che affonda le sue radici nel mito e lo incarna perfettamente sino a diventare essa stessa mito: Creta.

La leggenda di Creta, che con molta probabilità risale all’VIII secolo A.C., è stata consegnata alla memoria storica sotto il celebre nome di "Mito di Europa", e narra che proprio da Creta ha avuto inizio la civiltà europea. Zeus, Padre degli Dei, da sempre dio allegro e libertino, dipinto come marito infedele e celebre per le sue avventure extraconiugali, perde la testa per Europa, splendida principessa fenicia, figlia del re Tiro.

La giovane è solita cogliere fiori in un prato e Zeus, per evitare che la fanciulla lo riconosca, decide di mostrarsi a lei sotto mentite spoglie assumendo le sembianze di un toro bianco e dopo averla inebriata col profumo dei freschi fiori di campo la conduce sino a Creta sulla sua groppa, attraverso le onde del Mediterraneo.

Una volta lì, giunti sull’isola, su una spiaggia nei pressi di Gortina, Zeus ed Europa si uniscono generando tre figli: Minosse, Radamante e Sarpedonte. Ovidio nelle "Metamorfosi" ci consegna l’immagine di questo incontro:

" Il padre e signore degli dei, quello che ha la destra armata

di fulmini a tre punte, lui che con un cenno fa tremare il mondo,

assume l'aspetto di un toro e mescolato alle giovenche

muggisce, aggirandosi aitante sull'erba tenera. La figlia di Agenore lo guarda

meravigliata, bello com'è e senza intenti bellicosi.

Prima però, malgrado le appaia così mite, esita a toccarlo;

ma poi gli si accosta e a quel candido muso porge dei fiori.

la figlia del re s'adagia persino sul suo dorso, senza sapere su chi si siede.

Allora il dio dalla terra asciutta della riva, senza parere,

comincia a imprimere le sue mentite orme nelle prime onde,

poi procede oltre e in mezzo alle acque del mare si porta via

la sua preda".

L'episodio di rapimento di Europa ha ispirato numerosi artisti nel corso dei millenni e l'immagine di Europa, fanciulla in fiore e del Toro divino sono state riprodotte dall'antichità greca sino ai giorni nostri.

Il mito sembra narrare anche del rapporto problematico tra Oriente e Occidente, e collegarsi al fatto che non vi sono ad est confini naturali che delimitano l'Europa, da sempre legata all'Asia con difficoltà.

Heraklion

Heraklion o Iraklio o in italiano Candia, naturale rapsodia in blu, è la capitale dell'isola di Creta dal 1972.

Capoluogo colorato e vivace, cartolina animata con vista sul porto, forziere moderno di leggende antiche ed imprese storiche straordinarie. Heraklion è stata una città orgogliosa e fiera e un porto strategico della Serenissima. Il suo antico nome è Candia, ed è passata agli onori della storia per essere stata l’ultimo baluardo della Repubblica Veneta contro i Turchi, resistendo con memorabile vigore al più lungo assedio della storia, durato ben 21 anni (1648-1669) e suscitando l’ammirazione di tutta Europa e alla fine degli stessi assedianti (che alla fine riuscirono comunque a sottrarre l’isola a Venezia).

Altro motivo d'orgoglio della città è stata la ricostruzione totale dopo il terremoto che la colpì nel 1933. Inoltre durante la seconda guerra mondiale Heraklion fu gravemente danneggiata dai bombardamenti. L'ennesima ricostruzione post bellica ha cambiato decisamente il volto della città: oggi quartieri moderni e mura veneziane, strade tortuose e palazzi antichi costituiscono un quadro composito e interessante.

La bandiera della Serenissima sventola ancora a testimonianza del veneto passaggio e le imponenti fortificazioni insieme alle mura erette a difesa la cingono stretta. Le mura difensive sono lunghe 5 km circa e furono costruite dai veneziani a partire dal XV secolo su delle preesistenti fortificazioni bizantine. Erano dotate di sette bastioni e di otto porte d'accesso e circondate da un fossato, ancora parzialmente visibile. A sud il grande bastione Martinengo custodisce la tomba di Nikos Kazantzakis, famoso autore cretese di "Zorba il Greco", con l'iscrizione "non spero in niente, non temo niente, sono libero".

Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος.

 

Ritratto in tutte le foto turistiche della città troviamo poi il Castello a Mare (visitabile dalle 9 alle 13), i cui portali di accesso sono sovrastati da due leoni di San Marco, a ricordare l'origine veneziana del castello eretto a partire dal 1523. Sempre di matrice veneziana sono l'Arsenale, proprio di fronte al castello, la Loggia veneziana un tempo centro della vita pubblica e ricostruita dopo la Seconda Guerra Mondiale e l'Armeria veneziana, oggi sede del municipio.

Tappa fondamentale nella visita della città il museo archeologico di Heraklion,

unico al mondo per conoscere la civiltà minoica, dotato anche di plastici e ricostruzioni dei palazzi minoici.

La visita a Heraklion non può terminare senza avere ammirato le bellezze di Plateia Eleftherias (piazza della Libertà) che ogni sera si riempie di giovani e turisti. Infine, assolutamente da non perdere, deliziosa e sempre affollata, è la piazzetta del caffè dove troverete incantevoli caffetterie.

Il capoluogo è infine un ottimo punto di partenza per visitare l’intera l’isola e ad appena 5 km di distanza è possibile raggiungere il palazzo di Cnosso, il più importante sito archeologico di Creta.

Visitare Creta

Creta ha un bellissimo clima mediterraneo ed è la meta ideale per gli amanti del verde e del mare. Il verde domina domina ovunque il paesaggio incastonato nell’azzurro cristallino del mare. I periodi consigliati per regalarsi una vacanza in questo paradiso sono la primavera e l’autunno quando c’è la possibilità di vivere l’isola senza un eccessivo affollamento turistico. In questi periodi è facile assistere alle feste culturali e religiose locali, con stand gastronomici e serate danzanti a passo di sirtaki.

Il capoluogo Heraklion è un ottimo punto di partenza per visitare l’intera l’isola. Sorge tra le montagne di Psiloritis e Dicte ed è abitato da circa 130 mila persone. Ha una lunga tradizione storica e culturale ed è una meta ricca di monumenti e musei da visitare. La città si trova ad appena 5 km di distanza da Cnosso, il più importante sito archeologico dell’età di bronzo di Creta. Visitate in proposito le pagine dedicate all'antico palazzo di Cnosso e alla celebre leggenda del minotauro.

Del resto non c’è angolo dell’isola, paesaggio, casa, monastero o antico castello, che non raccontino di miti e leggende come ad esempio, oltre a quelle citate della nascita di Creta e del Minotauro, quella che parla di Dikteon Andro, una cavità naturale sulle falde del monte Diikti dove si narra che uno Zeus appena nato trovò rifugio per evitare di essere divorato dal padre.

Ritorando a parlare di Heraklion la città deve, con molta probabilità, il suo nome al Dio Heracles che la leggenda vuole sbarcò sull’isola per sconfiggere il Minotauro. Un terribile terremoto nel 1933 distrusse la città che è stata tenacemente ricostruita.

Valgono una visita nel capoluogo le testimonianze lasciate dalla dominazione veneta, e in particolare le mura veneziane e la fontana Morosini.

Inoltre il Castello a mare, il Museo Archeologico e Piazza della Libertà, piena di vita e di atmosfera.

A soli 70 km da Heraklion c’è Agios Nikolaos,

autentica perla baciata dal sole. Centro tranquillo, dal paesaggio dolce e rilassante, meta consigliata a quanti sono alla ricerca di una vacanza lontana dal caos e dagli eccessi. Illuminata dalla luna che si riflette nel mare è la località ideale per regalarsi romantiche passeggiate notturne. Ad ogni vicolo sarete attratti dal colpo d’occhio regalato dai mille negozi caratteristici e ad ogni passo ci sarà un ristoratore ospitale, con personale sorridente e gentile, pronto ad accogliervi e a consigliarvi la migliore delle cene a base di "mussakà" (pasticcio di carne e melanzane al forno) 

o "dolmades" (foglie di vite ripiene)

e insalate condite con pomodori, peperoni, olive e feta, il tipico formaggio greco.

Consigliato il ristorante Laguna blu, ottimo per chi ama le specialità di pesce, vista unica sul porto di Agios. Per una serata particolare concedetevi una cena o un aperitivo sul vascello attraccato al porto, delizioso pub ristorante con vista speciale.

Ma la nostra isola non smette di offrire spettacoli e scoperte, come i meravigliosi villaggi sul mare, ad esempio con lo scenario incantevole di Malia, circondata dai suoi mulini e resa fiabesca dai suoi abitanti che ancora indossano le vesti tradizionali, un autentico salto nel passato.

Una spiaggia lunghissima di sabbia dorata e ciottoli vi aspetta ad Agia Pelaghia, moderno centro turistico. Il golfo di Mirabello è uno dei centri balneari più famosi di tutta l’isola, balzato alle cronache dopo la proiezione di un film della Disney intitolato "Giallo a Creta". Avrete solo l’imbarazzo della scelta tra ristoranti, pub e tipiche caffetterie per trascorrere una serata piacevole tra le vie affollate e i piccoli bazar con i tipici prodotti cretesi.

Se avete in mente una serata romantica non perdetevi il ristorante al centro di Elounda, ubicato direttamente sul porto, i proprietari vi accoglieranno con una calda ospitalità e alla parola "italiano" faranno di tutto per riservarvi il tavolo più intimo del locale.

Cosa vedere a Heraklion

Valgono una visita i fortissimi e ancora vivi segni della dominazione veneta, visibili ad ogni angolo, in particolare nelle mura veneziane e nella fontana Morosini. La fontana Morosini fu eretta nel 1628 per volontà di Francesco Morosini, il fierissimo doge veneziano, famoso artefice della ventennale resistenza ai turchi. Morosini fu un comandante valoroso e tenace e guidò la mirabile resistere contro gli invasori. Gli fu attribuito il titolo "Peloponnesiaco", un riconoscimento al suo valore.

Da visitare la zona del porto in cui spicca il Castello a mare. All'ingresso due grandi leoni di San Marco restano a memoria della dominazione veneta. La Loggia e le mura completano la testimonianza del lunghissimo passaggio veneto offrendo la possibilità di fare belle passeggiate nelle vie dove si respira ancora la storia passata.

Altra meta imperdibile è il Museo archeologico di Heraklion che custodisce reperti di altissimo valore e rivela l’ingegno senza eguali degli artisti cretesi. Il Museo Archeologico si trova in Plateia Eleftherias ed è aperto in estate dalle 8 alle 20.

La visita a Heraklion non può terminare senza avere ammirato le bellezze di Plateia Eleftherias (piazza della Libertà) che ogni sera si riempie di giovani e turisti. A pochi chilometri di distanza è d’obbligo la visita al Palazzo di Cnosso, il sito archeologico più importante della civiltà minoica.

CICLADI : Piccole Cicladi


PICCOLE CICLADI

           
 
Si tratta di una manciata di piccole isole, situate tra Naxos, Amorgos e Ios.
Queste aride isolette, grazie alle paradisiache spiagge e alla natura selvaggia, negli ultimi anni hanno iniziato ad attirare un numero sempre maggiore di turisti.
Le isole abitate sono quattro e sono: Koufonissi, Iraklia, Schinoussa, e Donoussa. Tutte queste isolette, dal punto di vista amministrativo, appartengono all'isola di Naxos. Le infrastrutture turistiche sono praticamente inesistenti e le camere in affitto sono poche e la maggior parte delle spiagge sono raggiungibili solo a piedi; un piccolo sforzo che sarà poi ricompensato dalle meravigliose spiagge e dalle acque trasparentissime... delle vere perle dell'Egeo!!!

Koufonissi o Koufonissia, è un piccolo isolotto di circa 4 kmq e si trova a Sud- Est di Naxos.
É un'isola arida e la si raggiunge con una breve traversata in traghetto dalla vicina Naxos e Amorgos.
Koufonissi è un'isola selvaggia; un lembo di terra dal mare caraibico, con spiagge dorate e acque trasparentissime, dove il mare ha un colore turchese-smeraldo. Sull'isola il turismo é iniziato ad arrivare soltanto negli ultimi anni; non esiste vita mondana e l'offerta di alberghi è decisamente scarsa rispetto alla richiesta ormai in continua crescita. Le sistemazioni sono concentrate soprattutto nei pressi di Chora, unico centro abitato dell'isola; nella spiaggia di Herakopou si trova il campeggio dell'isola.
Il paesino di Koufonissi, si trova a soli 200 metri dal porto, si tratta di una manciata di case bianche, costruite in tipico stile cicladico; nel paese si trovano diverse pensioncine, "domatia", ristorantini, un paio di negozietti e soprattutto ottime taverne di pesce.
L'isola, viste le dimensioni ridotte, si gira comodamente a piedi. Le spiagge dell'isola si trovano lungo tutta la costa e sono tutte magnifiche con spiagge bianchissime e mare trasparente; una bella passeggiata di circa un'ora, vi porta alle spiagge più famose dell'isola come quella di Chandros Cavo, Finikas, Harakopou, Fano e infine la bella spiaggia di Pori dal mare splendido ma purtroppo molto ventosa. Alle spalle di Pori il terreno sale dolcemente finché una strada termina bruscamente in una scarpata dove si trovano impressionanti scogliere a picco sul mare...un vero spettacolo! Da Koufonissi è possibile raggiungere in barca le meravigliose spiagge di Kato Koufonissi.

Donoussa, è l'isola più a Est delle piccole Cicladi; è un piccola isola di 13 kmq ed è abitata da circa 160 persone e si trova a 9 miglia da Naxos. È circondata da scogli e isolotti ed è raggiungibile in traghetto dall'isola di Naxos e di Amorgos.
Nell'isola ci sono 5 paesini: Stavros centro e porto principale dell'isola è il più grande. Si tratta di una manciata di case bianche ornate da meravigliose bouganville, qui nelle pittoresche stradine e sul lungo mare si trovano diverse camere in affitto, alcune taverne, bar e minimarket. Gli altri paesini dell'isola sono: Troulos, Messaria, Mersini e Kalotaritissa; piccoli villaggi dove vivono ancore alcune famiglie di pastori. A chi piace passeggiare c'è una mulattiera che gira intorno all'isola e in poche ore raggiunge questi quattro villaggi e le belle spiagge dell'isola. Di una bellezza unica sono le spiagge dalle acque cristalline di Stavros, Kedros, Lividi e Kalotaritissa; lungo tutta la costa, si trovano tante piccole baiette tutte da scoprire.

Schinoussa,è un piccolo isolotto di circa 9 kmq e si trova a Sud- Est di Naxos e la si raggiunge con una breve traversata in traghetto dalla vicina Naxos e Amorgos.
Schinoussa è un'isola selvaggia; un lembo di terra dal mare cristallino con spiagge dorate e acque con colori che coprono tutta la gamma del blu e del verde.
A Schinoussa non esiste vita mondana e l'offerta di alloggi è decisamente scarsa rispetto alla richiesta ormai in continua crescita, il paesino principale dell'isola è Panaghia o "chora" in questo grazioso villaggio dalle case candide ornate da buganville, si trovano diverse camere in affitto e qualche taverna. A Schinoussa non c'è niente da fare, se non passare giornate intere in pieno relax e in assoluta tranquillità...un piccolo paradiso, per una vacanza lontana dai soliti itinerari turistici!
Le spiagge sono tutte raggiungibili a piedi, l'importante è partire presto per evitare il caldo delle ore centrali della giornata. La più famosa é Psilì Ammos una spiaggia sabbiosa, mare turchese e qualche alberello; altre belle baie si trovano lungo tutta la costa.

Iraklia,è la più grande delle piccole cicladi ed é anche la più meridionale. Ha un'estensione di 18 kmq e una popolazione che supera di poco i 100 abitanti. Gli alloggi come in tutte le Piccole Cicladi sono scarsi e in luglio e agosto è impossibile trovare una camera se non si ha prenotato in anticipo.
I due centri abitati dell'isola sono Agios Georgios e Chora, capoluogo dell'isola. Nella baia di Agios Georgios ci sono le rovine di un castello veneziano, una bella spiaggia, il porticciolo dell'isola e alcune camere in affitto. Panaghia o Chora o come la chiamano i locali si trova a 3,5 km dal porto, anche qui è possibile trovare qualche camera in affitto. Le spiagge più belle dell'isola sono la spiaggia di Lividi, Alimia, Spilla e Karvounolakos, tutte spiagge meravigliose con acque turchesi ma purtroppo un pó difficili da raggiungere se non in barca. Insomma anche Iraklia come le altre Piccole cicladi è un posto fuori dal mondo dove regnano solo le parole sole, mare e relax!

Keros, è un'isola disabitata e sconosciuta dalla grande maggioranza dal turismo. Ciò nonostante, Keros è fra le più importanti isole delle Cicladi per ricchezza di reperti archeologici, infatti è qui che è nata l'arte cicladica. Keros fino 50 anni fa apparteneva al monastero della Panaghia Choziovitassa di Amorgos, oggi grazie alle ricchezze archeologiche che si trovano sull'isola è diventata un'isola protetta dallo stato greco. Keros la si può raggiunge da Koufonissi, tramite imbarcazioni private.